Evroazijski ris je široko rasprostranjen u umerenim pojasevima listopadnih i četinarskih šuma, a u literaturi je istorijski definisan kao tipičan stanovnik šuma.
Međutim, ova stroga povezanost primenjuje se prvenstveno na nivou populacije, jer je izbor staništa na nivou pojedinca složeniji: vrsta neprestano balansira između potrebe da lovi srne – koje su često brojnije u mozaičnim poljoprivrednim pejzažima i otvorenim područjima – i izbegavanja ljudi, hraneći se noću i povlačeći se u neometana područja tokom dana.
Iako je njegov spektar ishrane širok, ris je veoma dobro prilagođen lovu na sitne kopitare, pre svega srne; tamo gde je srna retka, on lovi druge dostupne vrste, kao što su divokoza i mladunci jelena. Njegova strategija lova se zasniva na tihom prikradanju i zasedama sa male udaljenosti, retko se upušta u duge potere ako prvi napad ne uspe. Krupan plen se ubija ugrizom u grlo, dok se manji plen ubija ugrizom u vrat ili potiljak. Aktivnost lova je najintenzivnija tokom sumraka i prve polovine noći; ris obično prekriva leševe kako bi ih zaštitio od strvinara, jer plen konzumira tokom nekoliko noći, u zavisnosti od njegove veličine.
